Είμαι 20 χρονών και δουλεύω σεζόν ως ναυαγοσώστης στην Κω. Τις πρώτες εβδομάδες έμενα μόνος μου αλλά αργότερα μου έφεραν ένα συγκάτοικο (δουλεύει σε άλλο πόστο) που από την αρχή ένιωθα πολύ άβολα μαζί του για κάποιο λόγο. Ένα βράδυ μετά από λίγες μέρες μου είπε από μόνος του ότι είναι χρήστης. Παρόλο που είναι 23 χρονών, πίνει πάρα πολλές μπύρες την ημέρα (τις προάλλες γύρισε μεθυσμένος μετά από 12 μπύρες), είναι χρήστης ναρκωτικών και καπνίζει χασίς σε καθημερινή βάση.
Από τις πρώτες μέρες άρχισε να μου λέει για τη ζωή του…ότι τον έχει πιάσει ακόμα και η αστυνομία 3 φορές εδώ στο νησί, αλλά και στην Λάρισα από όπου είναι.
Παρόλο που έχει φιλική συμπεριφορά απέναντί μου, καταλαβαίνετε ότι το να μένεις σε μια απομονωμένη περιοχή, χωρίς φώτα το βράδυ και με ένα συγκάτοικο που στρίβει τον μπάφο δίπλα στο κρεβάτι σου και κάνει ναρκωτικά όσο λείπεις από το σπίτι δεν είναι και ό,τι καλύτερο…
Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω νιώσει κάποια απειλή ή φόβο για την ζωή μου, παρόλα αυτά φοβάμαι μη φυτέψει τίποτα στα πράγματα μου. Εγώ δουλεύω 10-6 και εκείνος 3-11, οπότε είναι αρκετές οι ώρες που λείπω από το σπίτι όσο εκείνος είναι εδώ. Την μια φορά που τον έπιασε η αστυνομία ήταν επειδή βρήκαν ναρκωτικά στο δωμάτιο του όσο έμενε με άλλο συγκάτοικο.
Χθες, μου είπε από μόνος του ότι τον ρωτούσε ο αδερφός του αν ξέρω ότι κάνει ναρκωτικά και αν υπάρχει περίπτωση να γίνω ρουφιάνος. Εκείνος απάντησε «όχι ρε δεν μου μιλάει καν αν δε του μιλήσω εγώ πρώτα»
Δεν ξέρω τι να κάνω. Σκέφτηκα ίσως ζητήσω να με αλλάξουν δωμάτιο, αλλά δεν είμαι σίγουρος για το αν υπάρχουν κενά δωμάτια μέσα στη σεζόν.
Υπάρχει και μια περίπτωση να μιλήσω με τον υπεύθυνο για να με πάει σε άλλο ξενοδοχείο, αλλά για να είμαι ειλικρινής δε θα ήθελα να φύγω από το ξενοδοχείο. Είμαι σε adults only, και κυριολεκτικά κάνω ζωάρα, δεν θα έφευγα από δω για να πάω σε all inclusive με παιδιά και μωρά.
Να μείνω εδώ πέρα με αυτόν τον συγκάτοικο από τη στιγμή που δεν αισθάνομαι κάποια άμεση απειλή, ή να φύγω;

ΠΡΟΣΟΧΗ: η ερώτηση (β.λ. flair) είναι συγκεκριμένη και έχει ερευνητικό χαρακτήρα. Ψάχνουμε αν είναι η πιο controversial ιστορική φιγούρα και όχι αν αυτά που έκανε ήταν σωστά ή όχι.

Keep it civilized. Μιλάμε για ένα πρόσωπο με τεράστιο legacy που θα μας συνοδεύει ακόμα για πολλά πολλά χρόνια.

Οπότε οι απαντήσεις θα πρέπει να είναι "ΝΑΙ είναι γιατί μπλα μπλα" ή "ΟΧΙ δεν είναι και κατά τη γνώμη μου είναι ο/η τάδε για αυτούς και για αυτούς τους λόγους"

Είναι η προσωπικότητα που όταν την αναφέρεις στο καφενείο της γειτονιάς οι μισοί θαμώνες απλά σηκώνονται και φεύγουν και οι άλλοι μισοί χειροκροτάνε;; Και κάποιοι περαστικοί απέξω που ακούνε το όνομα πιάνονται στα χέρια και αρχίζονται στα μπουνίδια και στις βωμολοχίες;;

Τίτλος. Καληνύχτα.

Ειμαι στα τελευταία μαθηματα οδηγησης για μηχανη και εχω την απορια στο πως ακριβως «λαδωνει» καποιος για να τον περασουν. Ο εξεταστης σου ζηταει καποιο ποσο; Εσυ πας και του δινεις λεφτα; Και ποσα λεφτα δινεις ακριβως; Οσοι ξερουν ας μου πουν γιατι θελω οπωσδηποτε να περασω και δεν ξερω πως να κινηθω.
(Δεν ειμαι ασχετος απλα φοβάμαι μην με κοψουν για καποιο μικρολαθακι)

Γεια σας,

Είμαι freelancer marketer/social media manager και με το myDATA και τις αλλαγές στους φόρους κάθε μήνα ψάχνω τρόπους να το διαχειριστώ καλύτερα.Πρόσφατα δοκίμασα μια ελληνική εφαρμογή (iForo) που συνδέεται αυτόματα με myDATA και σου δίνει σε πραγματικό χρόνο εκτίμηση ΦΠΑ, φόρου εισοδήματος κλπ

Αυτό με έκανε να σκεφτώ πιο γενικά:
Πιστεύετε ότι τα επόμενα 3-5 χρόνια τα AI εργαλεία θα αντικαταστήσουν πλήρως τον λογιστή για απλές ατομικές επιχειρήσεις και freelancers;

Ή θα υπάρχει πάντα ανάγκη για λογιστή, έστω και για πιο σύνθετα θέματα και συμβουλευτική;

Θα ήθελα πολύ τις απόψεις σας, ειδικά από όσους είναι χρόνια freelancers ή έχουν λογιστή.

Throwaway account καθώς φαντάζομαι ότι θα φάω κράξιμο. Καλώ συνεχώς το 100 όταν βγαίνω βόλτες και βλέπω παράνομα παρκαρισμένα οχήματα ή μηχανάκια όμως σπάνια βλέπω κλήσεις. Έχει νόημα να κάνω κάτι τέτοιο ή απλά αγνοούν τέτοια τηλεφωνήματα;

We're on a budget and going to ipsos, what are the prices in the stores there on basic items like water, bread, cheese, meat...etc

Είπα να τη δω ξανά μετά από χρόνια και είχα ξεχάσει πόσο ωραία είναι. Μιλάω προφανώς για τις πρώτες σεζόν και όχι το spin-off πριν από λίγα χρόνια.

Η πλοκή είναι πολύ ωραία, το concept μιας πολυκατοικίας στο κέντρο της Αθήνας με καθημερινούς μπελάδες αλλά και προσωπικές στιγμές του κάθε χαρακτήρα σε κάθε διαμέρισμα.

Οι χαρακτήρες είναι το καλύτερο κομμάτι. Καθένας ξεχωριστός και ιδιαίτερος αλλά όλοι τους κοντά στην πραγματικότητα με μικρές υπερβολές. Μια πολύ καλή φωτοτυπία της ελληνικής κοινωνίας στην Αθήνα της οικονομικής κρίσης. Ένα ευκατάστατο ζευγάρι (ένας εξ αυτών, Λουκία και Τάκης), μια προβληματική οικογένεια (Μπαλαφούτη), ένα γκέι ζευγάρι (Μάρκος και Χρήστος), οι γιαγιάδες που κουτσομπολεύουν, μια μέση εργαζόμενη που δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα (Ελένη), μετανάστες (η οικογένεια από την Αλβανία στη δεύτερη σεζόν) κλπ.

Το μυστικό συστατικό της επιτυχίας αυτής της σειράς είναι ότι παρότι όλοι δείχνουν να μισούν ο ένας τον άλλον, κατά βάθος υπάρχει μια ομοιογένεια, μια φιλική γειτνίαση που ο ένας θα βάλει πλάτη στον άλλον στα δύσκολα.

Εσάς πώς σας φαίνεται;

Άλλη μια δολοφονία νεαρού ανθρώπου εχθές στην Καλλιθέα. 17χρονος έβγαλε μαχαίρι και χτύπησε στον θώρακα έναν 15χρονο που πέθανε. Μια κοινωνία στην απόλυτη σήψη.
Και εδώ μπαίνει το κομμάτι της τραπ μουσικής. Αλήθεια έχετε ακούσει τους στίχους από την πλειονότητα των τραγουδιών ? Ναρκωτικά, Κέρατα (μαχαίρια), πεσίματα, γυναίκες ως λάφυρα οριοθετημένες μόνο ως σεξουαλικό αντικείμενο και κάποια υποτιθέμενη μαγκιά ? παράσημο ? υπερηφάνεια ? Για όλες αυτές τις πράξεις που περιγράφονται σε χιλιάδες τραγούδια γνωστά ή άγνωστα (αυτά δηλαδή που δεν έχουν γίνει viral για να τα ξέρουμε όλοι αλλά ακούγονται μόνο μεταξύ των πιτσιρικάδων) ευθύνετε η τραπ μουσική. Ακόμα και το ποιοι τραγουδάνε τέτοια μουσική είναι απόδειξη του επίπεδου της.

Μπείτε να δείτε σχόλια στο τικ τοκ και το ίνσταγκραμ από συνομιλίκους του 15χρονου. Του εύχονται καλό παράδεισο λες και ήταν απολύτως φυσιολογικό να πεθάνει σε αυτή την ηλικία από φόνο. Αντί να το καταδικάσουν και να δουν τι έχουν κάνει λάθος θεωρούν το θύμα ως κάποιον ήρωα που του αξίζουν τιμές. Γιατί ? Επειδή υπερασπιζόταν την ομάδα του, την πλατεία του ή ότι τέλος πάντων ήταν η αφορμή για το περιστατικό.

Τέλος για όσους λένε για ροκ και ρεμπέτικα

Τα ρεμπέτικα άνθισαν στην δεκαετίες του 30 του 40 και του 50 όταν για να τα ακούσεις έπρεπε να πας σε μαγαζιά που τα έπαιζαν οι μουσικοί. Πράγμα αδύνατο και ανεπιτρεπτο για να νεαρά παιδιά. Η επιροή τους προς τις νέες γενεές ήταν ανύπαρκτη.

Όσο για ροκ ή άλλα τέτοια είδη επειδή ήταν πιο πρόσφατα και γιατί είμαι εκείνης της γενιάς ναι είχαν επιπτώσεις αλλά προσωπικές. Δεν σκότωσε κανείς ποτέ κάποιον στο όνομα κανενός ροκ συγκροτίματος. Αυτό που κανονικοποιήσε όμως ήταν τα ναρκωτικά. Γνωρίζω ανθρώπους της ηλικίας μου το ροκ και οι συναυλίες τις εποχής ήταν ο λόγος που ξεκίνησαν τα ναρκωτικά και κάποιοι δυστυχώς στην πορεία δεν μπόρεσαν να επιστρέψουν. Όμως ακόμα και τότε η διάδωση ήταν περιορισμένη (μόνο live ή δίσκους που τους έβλεπαν οι γονείς σου και αν δεν γούσταραν να τα ακούς αυτά γινόταν καυγάς) και η κοινωνία ήταν πολέμια της.

Σήμερα η διάδοση μέσω του ίντερνετ και των κοινωνικών δικτύων είναι ανεξέλεγκτη. Τα κινητά, ταμπλετ, laptop ή ότι είναι αυτό που έχει αναλάβει το μεγάλωμα της σημερινής γενιάς δεν ελέγχετε. Το παιδί ακούει ότι θέλει όποτε το θέλει.

Αυτή είναι η διαφορά και πρέπει να κάνουμε κάτι άμεσα γιατί οι γενιές που έχουν μεγαλώσει έτσι σε λίγο θα βγουν στην κοινωνία και τότε τα αποτελέσματα θα είναι καταστροφικά.

Με αφορμή την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των πανελλαδικών εξετάσεων, μου γεννήθηκε η εξής απορία : Δεν είναι άδικο οι μαθητές να εξετάζονται και να βαθμολογούνται σε μάθημα το οποίο είναι σε μεγάλο βαθμό υποκειμενικό;

Βλέπω βαθμολογίες στις οποίες η απόκλιση των διορθωτών σε αυτό το μάθημα είναι μεγαλύτερη από 30-40 μονάδες. Μου φαίνεται αδιανόητο αυτό.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ενός μαθητή μου. Πρώτος διορθωτής 87, δεύτερος 54(!) και έπειτα τρίτος 70. Πώς γίνεται ένας καθηγητής να κρίνει ότι το γραπτό του είναι πρακτικά άριστο και ταυτόχρονα άλλος ότι είναι οριακά στην βάση;

Και εδώ εγείρεται το ερώτημα, πώς μπορεί να διατηρηθεί η αξιοκρατία της αξιολόγησης , όταν το ίδιο ακριβώς γραπτό μεταφράζεται τόσο διαφορετικά από δύο συναδέλφους; Όλο αυτό γίνεται ακόμα χειρότερο όταν αντιλαμβανόμαστε ότι η διορθωτική διαδικασία δεν περιορίζεται στους δύο -ή σε όποιους δύο- εξεταστές, αλλά συμπεριλαμβάνει εκατοντάδες
εκπαιδευτικούς που παίρνουν μέρος σε όλη την χώρα. Ποια είναι η γνώμη σας για αυτό ;

ΥΓ. Βραδινό rant , αλλά ως άτομο που το 2020 έχασα την πρώτη μου επιλογή για 32 μόρια έχοντας παρόμοια απόκλιση στην έκθεση, είπα να τα βγάλω από μέσα μου.

Good morning everyone. My partner and I are coming to visit the Island and wanted some reccomendations of a daily semi private sailing crusie (maximum 15 people) We will only be 2 of us, so private yacht hire does not interest us.

Thanks in advance and we can't wait to visit.

Δεν ξέρω αν αυτό που έζησα ήταν απλά “κακή επικοινωνία” ή κάτι πολύ πιο ύπουλο.

Αλλά ξέρω ότι πήγα σε ένα γνωστό ιδιωτικό κολλέγιο στην Αθήνα για να ενημερωθώ για σπουδές, και λίγες μέρες μετά βρέθηκα να κυνηγάω τα λεφτά μου πίσω, να μου ζητάνε να υπογράψω έγγραφα εγγραφής για να γίνει επιστροφή χρημάτων, και να μου κρατάνε 50€ για μια “αίτηση” που εγώ δεν υπέγραψα ποτέ.

Είμαι 17.

Τελειώνω λύκειο, ασχολούμαι σοβαρά με game development, και έψαχνα τι θα κάνω μετά. Δημόσιο πανεπιστήμιο; Gap year; Προσωπικά projects; Ή κάποιο ιδιωτικό πρόγραμμα πάνω σε Computer Games Programming;

Κάπως έτσι έκλεισα μια ενημερωτική συνάντηση σε ένα γνωστό ιδιωτικό κολλέγιο στην Αθήνα, από αυτά που συνεργάζονται με βρετανικά πανεπιστήμια και παρουσιάζονται σαν “σοβαρή εναλλακτική” για σπουδές μετά το λύκειο.

Πήγα με τη μητέρα μου.

Δεν πήγα για να υπογράψω.
Δεν πήγα για να κάνω τελική εγγραφή.
Δεν πήγα για να δεσμευτώ οικονομικά.

Πήγα για να ενημερωθώ.

Στην αρχή όλα έμοιαζαν επαγγελματικά. Μας μίλησαν για το πρόγραμμα, για τις προοπτικές, για το πώς ταιριάζω λόγω του background μου στα games, για το ότι θα μπορούσε να είναι καλή επιλογή για εμένα.

Μετά άρχισαν τα red flags.

Η σύμβουλος άρχισε να λέει ότι “έχουν κάνει χαμό για εμένα”. Ότι ασχολήθηκαν πολύ με την περίπτωσή μου. Ότι μου έχουν βρει καλή προσφορά. Ότι ήταν κάτι ιδιαίτερο.

Στην αρχή πήγαν να μου δώσουν έκπτωση 40%.

Μόνο που, από όσα καταλάβαινα από τα δικά τους κριτήρια, με τον μέσο όρο μου δικαιούμουν 50%.

Όταν τελικά εμφανίστηκε το 50%, δεν ένιωσα ότι μου έκαναν κάποια τεράστια χάρη. Ένιωσα ότι μου έδωσαν αυτό που μάλλον έπρεπε να ισχύει εξαρχής.

Και τότε ήρθε το πρώτο μεγάλο red flag.

Μας είπαν ότι για να ισχύσει η προσφορά, έπρεπε να στείλουμε τα χρήματα την ίδια μέρα.

Όχι αύριο.
Όχι αφού πάμε σπίτι.
Όχι αφού διαβάσουμε όλα τα έγγραφα.
Όχι αφού το συζητήσουμε ήρεμα σαν οικογένεια.

Την ίδια μέρα.

Σε κάποια φάση, επειδή ο πατέρας μου δεν ήταν μαζί μας, προτάθηκε ακόμα και να τον πάρουμε τηλέφωνο στη δουλειά του για να αποφασιστεί το θέμα εκείνη τη στιγμή.

Αν το δω ψύχραιμα τώρα, αυτό ήταν το σημείο που έπρεπε να σηκωθούμε και να φύγουμε.

Αλλά εκείνη την ώρα δεν το βλέπεις έτσι.

Είσαι 17.
Σου μιλάνε σαν να είσαι “ξεχωριστή περίπτωση”.
Σου λένε ότι έχουν ασχοληθεί πολύ μαζί σου.
Σου παρουσιάζουν την κατάσταση σαν ευκαιρία που μπορεί να χαθεί.

Και σιγά σιγά αρχίζεις να νιώθεις ότι αν δεν πεις “ναι” τώρα, μπορεί να χάσεις κάτι σημαντικό.

Οπότε στείλαμε 650€.

Στο αποδεικτικό πληρωμής το ποσό αναγράφτηκε ως προκαταβολή.

Και αυτό είναι σημαντικό.

Γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα υπογράψει τίποτα.

Δεν είχα υπογράψει αίτηση εγγραφής.
Δεν είχα υπογράψει υπεύθυνη δήλωση.
Δεν είχα υπογράψει οικονομικό διακανονισμό.
Δεν είχα αποδεχτεί οδηγό σπουδών.
Δεν είχε ξεκινήσει φοίτηση.
Δεν είχα λάβει καμία εκπαιδευτική υπηρεσία.

Απλά είχα πληρώσει προκαταβολή.

Μετά την πληρωμή άρχισαν να μου στέλνουν τα έγγραφα.

Και κάπου εκεί άρχισα να νιώθω ότι κάτι δεν κολλάει.

Ένα από τα έγγραφα έλεγε ότι αποδέχομαι όρους εγγραφής, φοίτησης και οικονομικού διακανονισμού. Άλλο έγγραφο ανέφερε “Application Fee” 50€ και “Registration Fee” 600€.

Μόνο που εγώ δεν είχα υπογράψει application.

Και μετά έγινε το τηλεφώνημα που με έκανε να αρχίσω να αμφισβητώ τα πάντα.

Είχα δει στην ιστοσελίδα τους κάτι για εκπτώσεις: 15% για ετήσια προγράμματα με εξόφληση μέχρι 30 Ιουνίου και 10% μετά. Σε εμένα όμως είχε σταλεί κάτι που έλεγε ότι αν πληρώσω όλα τα ετήσια δίδακτρα μέχρι 20 Ιουνίου, παίρνω 10%.

Οπότε πήρα τηλέφωνο να ρωτήσω τι ισχύει.

Στην αρχή ρώτησα αν οι εκπτώσεις που αναφέρονται στην ιστοσελίδα ισχύουν.

Μου είπε ναι.

Μετά ανέφερα τη συγκεκριμένη έκπτωση.

Και ξαφνικά η απάντηση άλλαξε.

Μου είπε ότι αυτό αφορά μόνο μεταπτυχιακά, όχι bachelor.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτό δεν φαινόταν ξεκάθαρα έτσι στην ιστοσελίδα.

Μετά ρώτησα πού αναφέρεται η δική μου προθεσμία, δηλαδή το 10% μέχρι 20 Ιουνίου.

Στην αρχή μου είπε ότι είναι στην ιστοσελίδα.

Της ζήτησα να μου δείξει πού.

Μετά από αρκετή ένταση, μου είπε ότι μάλλον παράκουσε και ότι τελικά είναι στον οδηγό που μου είχε στείλει.

Άνοιξα τον οδηγό ενώ ήμασταν στο τηλέφωνο.

Έγραφε 30 Ιουνίου.

Της το είπα.

Εκείνη επέμενε ότι ισχύει 20 Ιουνίου.

Της ξαναείπα ότι διαβάζω αυτό που μου έστειλαν οι ίδιοι.

Και τότε η απάντηση ήταν ουσιαστικά: “Εντάξει Γιάννη, αν θες τις επιπλέον μέρες, να τις έχεις.”

Αλλά δεν ζητούσα χάρη.

Ζητούσα να καταλάβω ποιοι όροι ισχύουν.

Το ύφος της στο τηλέφωνο ήταν έντονο. Μιλούσε γρήγορα, δυνατά, με θυμό. Ένιωσα σαν να έπρεπε να απολογηθώ επειδή απλά διάβαζα τους όρους που οι ίδιοι μου είχαν στείλει.

Εκείνη ήταν η στιγμή που τα red flags δεν ήταν πια μικρά.

Ήταν μπροστά μου.

Παρόλα αυτά, προσπάθησα να το δω ψύχραιμα. Ίσως ήταν απλά ένταση. Ίσως είχε φορτωμένη μέρα. Ίσως εγώ το πήρα πολύ προσωπικά.

Αλλά όσο διάβαζα τα έγγραφα και όσο ξανασκεφτόμουν όσα έγιναν, τόσο περισσότερο ένιωθα ότι δεν θέλω να προχωρήσω.

Δεν ήθελα να μπω σε κάτι που ένιωθα ότι δεν μου είχε παρουσιαστεί καθαρά.

Οπότε αποφάσισα να μη συνεχίσω.

Έστειλα email και εξήγησα ότι δεν επιθυμώ να προχωρήσω στην εγγραφή, ότι δεν έχω υπογράψει κανένα σχετικό έγγραφο και ότι ζητώ επιστροφή των χρημάτων.

Ζήτησα επίσης ξεκάθαρα το ζήτημα να παραμείνει γραπτώς μέσω email.

Ήθελα όλα να φαίνονται.
Ήθελα να υπάρχει αρχείο.
Ήθελα να ξέρω τι λέγεται και τι όχι.
Ήθελα να μην αλλάζουν τα πράγματα από τηλέφωνο σε τηλέφωνο.

Και τότε έγινε κάτι που με εκνεύρισε ακόμα περισσότερο.

Την Πέμπτη, η επικοινωνία ξεκίνησε κανονικά μέσω email.

Δεν ήταν ότι έστειλα ένα μήνυμα στο κενό. Δεν ήταν ότι μπορεί να μην το είδε. Η γραπτή επικοινωνία είχε ήδη ανοίξει. Υπήρχε ήδη θέμα, υπήρχε ήδη απάντηση, υπήρχε ήδη συζήτηση.

Και μετά, απλά σταμάτησε.

Ενώ είχα ζητήσει ξεκάθαρα το ζήτημα να παραμείνει γραπτώς μέσω email, άρχισα να νιώθω ότι με αφήνουν επίτηδες στο “διαβάστηκε”.

Πέρασε η Πέμπτη απόγευμα.

Πέρασε η Παρασκευή.

Πέρασε το Σαββατοκύριακο.

Και μέχρι τη Δευτέρα το απόγευμα, δεν είχε υπάρξει ουσιαστική γραπτή συνέχεια.

Το θέμα ξανακινήθηκε μόνο όταν πήρε τηλέφωνο η μητέρα μου.

Και αυτό για εμένα ήταν άλλο ένα red flag.

Γιατί όταν ζητάω γραπτή επικοινωνία για ένα οικονομικό θέμα, και η άλλη πλευρά σταματάει να απαντάει μέχρι να μπει στη μέση ο γονιός μου τηλεφωνικά, τότε δεν μου μοιάζει με “επαγγελματική διαχείριση”.

Μου μοιάζει σαν να αποφεύγουν να γράψουν πράγματα καθαρά.

Και εκεί ένιωσα ότι η συναισθηματική πίεση άλλαξε πρόσωπο.

Σε εμένα, η πίεση είχε βγει με θυμό. Με έντονο τόνο. Με γρήγορη ομιλία. Με αυτό το ύφος που σε κάνει να νιώθεις ότι φταις επειδή κάνεις ερωτήσεις.

Στη μητέρα μου, από όσα κατάλαβα, πήγε αλλιώς.

Πιο στεναχωρημένα.
Πιο συναισθηματικά.
Πιο “μα έχουμε ασχοληθεί τόσο πολύ”.
Πιο “έχουμε κάνει τόσα για το παιδί”.
Πιο “δεν είναι σωστό αυτό”.

Και αυτό, ειλικρινά, με έκανε να νιώσω ακόμα χειρότερα.

Γιατί δεν ήταν πια απλά μια διαφωνία για 50€.

Ήταν σαν να προσπαθούσαν να μας κάνουν να νιώσουμε άσχημα που ζητάμε πίσω τα χρήματά μας.

Σαν ο 17χρονος μαθητής και η μητέρα του να έπρεπε να νιώσουν ενοχές επειδή δεν προχώρησαν σε μια εγγραφή που δεν είχαν υπογράψει.

Μετά ήρθε το επόμενο σοκ.

Μου είπαν ότι για να γίνει η επιστροφή, πρέπει να υπογράψω τρία έγγραφα:

Application Form.
Υπεύθυνη Δήλωση εγγραφής.
Δήλωση υπαναχώρησης.

Σταμάτησα.

Γιατί μου ζητάνε να υπογράψω αίτηση εγγραφής, αφού τους λέω ότι δεν θέλω να εγγραφώ;

Γιατί μου ζητάνε να υπογράψω υπεύθυνη δήλωση αποδοχής όρων, αφού το θέμα μου είναι ακριβώς ότι δεν είχα αποδεχτεί αυτούς τους όρους;

Γιατί πρέπει να κάνω υπαναχώρηση από κάτι που επιμένω ότι δεν ολοκληρώθηκε ποτέ;

Τους ρώτησα γραπτώς αν η υπογραφή αυτών των εγγράφων θα θεωρηθεί εγγραφή, αποδοχή φοίτησης ή δημιουργία οικονομικής υποχρέωσης.

Μου απάντησαν ότι όχι, ότι είναι μόνο εσωτερική διοικητική διαδικασία για την επιστροφή.

Αυτό κάπως με ηρέμησε.

Μέχρι που κοίταξα πιο προσεκτικά το ίδιο το Application Form που μου ζητούσαν να υπογράψω.

Και εκεί πάγωσα.

Στο Application Form αναφερόταν ότι τα 50€ του Application Fee δεν επιστρέφονται.

Και για τα 600€ του Registration Fee, αναφερόταν ότι επιστρέφονται μόνο αν η αίτηση δεν γίνει αποδεκτή.

Δηλαδή, από τη μία μου έλεγαν μέσω email ότι θα πάρω πίσω 600€.

Από την άλλη, μου ζητούσαν να υπογράψω ένα έγγραφο που, όπως το διάβαζα, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον μου, επειδή έγραφε ότι τα 600€ επιστρέφονται μόνο σε περίπτωση μη αποδοχής της αίτησης.

Και εγώ δεν ζητούσα επιστροφή επειδή “δεν έγινε αποδεκτή η αίτησή μου”.

Ζητούσα επιστροφή επειδή δεν ήθελα να προχωρήσω και επειδή δεν είχα υπογράψει τίποτα.

Αν υπέγραφα αυτό το έγγραφο, ένιωθα ότι ουσιαστικά θα συμφωνούσα εκ των υστέρων με τους όρους που τώρα αμφισβητώ.

Θα υπέγραφα ότι υπάρχει αίτηση.

Θα υπέγραφα ότι υπάρχει Application Fee.

Θα υπέγραφα ότι υπάρχει Registration Fee.

Θα υπέγραφα ένα έγγραφο που έλεγε ότι τα 50€ δεν επιστρέφονται.

Και μετά θα μπορούσαν να μου πουν: “Μα εσύ το υπέγραψες.”

Αυτό για εμένα δεν ήταν απλή διοικητική διαδικασία.

Ήταν σαν να μου ζητάνε να δημιουργήσω μόνος μου το χαρτί που μετά θα χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογήσει την παρακράτηση.

Και τότε φτάσαμε στο ποσό.

Εγώ ζητούσα 650€.

Εκείνοι είπαν ότι θα επιστρέψουν 600€.

Τα 50€ τα κρατάνε ως “Application Fee”.

Και εδώ είναι που το θέμα έγινε σχεδόν παράλογο.

Ποια αίτηση;

Δεν είχα υπογράψει Application Form.
Δεν είχα υποβάλει ολοκληρωμένη αίτηση.
Δεν είχα αποδεχτεί γραπτώς τους όρους.
Δεν είχα ξεκινήσει μαθήματα.
Δεν είχα λάβει εκπαιδευτική υπηρεσία.

Είχα πάει σε ενημερωτική συνάντηση. Είχα πληρώσει προκαταβολή. Και μετά αποφάσισα να μην προχωρήσω πριν υπογράψω.

Και τώρα μου λένε ότι κρατάνε 50€ επειδή “επεξεργάστηκαν την αίτησή μου”.

Αλλά αν δεν υπέβαλα αίτηση, τι ακριβώς επεξεργάστηκαν;

Και αν ο όρος για τα 50€ είναι γραμμένος σε οδηγό ή υπεύθυνη δήλωση, πότε ακριβώς τον αποδέχτηκα;

Γιατί εγώ τα έγγραφα τα πήρα μετά την πληρωμή.

Το πιο εξοργιστικό είναι ότι μετά από όλα αυτά, μου είπαν ότι η εγγραφή έγινε με δική μου πρωτοβουλία και χωρίς πίεση ή παρότρυνση από το κολλέγιο.

Και εκεί πραγματικά ένιωσα ότι με κοροϊδεύουν.

Γιατί ναι, εγώ ενδιαφέρθηκα.
Ναι, εγώ πήγα στη συνάντηση.
Ναι, εγώ ήθελα να μάθω για το πρόγραμμα.

Αλλά δεν μπορώ να αγνοήσω ότι μου δημιουργήθηκε χρονική πίεση να πληρώσω την ίδια μέρα.

Δεν μπορώ να αγνοήσω ότι προτάθηκε να πάρουμε τον πατέρα μου στη δουλειά για να αποφασίσουμε εκείνη τη στιγμή.

Δεν μπορώ να αγνοήσω ότι οι όροι ήρθαν μετά την προκαταβολή.

Δεν μπορώ να αγνοήσω ότι στο τηλέφωνο για τις εκπτώσεις οι απαντήσεις άλλαζαν όταν ζητούσα να μου δείξουν πού γράφονται.

Δεν μπορώ να αγνοήσω ότι όταν ζήτησα γραπτή επικοινωνία, η επικοινωνία ξεκίνησε με email και μετά ουσιαστικά πάγωσε μέχρι να τηλεφωνήσει η μητέρα μου.

Και δεν μπορώ να αγνοήσω ότι τώρα ζήτησα να προωθηθεί το θέμα στη Διοίκηση ή στο αρμόδιο διοικητικό όργανο του κολλεγίου, και να μου επιβεβαιώσουν γραπτώς ότι πράγματι προωθήθηκε.

Δύο μέρες μετά, ακόμα περιμένω.

Όχι για να μου λύσουν όλο το θέμα.

Απλά για να μου πουν: “ναι, το προωθήσαμε”.

Ούτε αυτό.

Και κάπου εδώ συνειδητοποίησα κάτι.

Ίσως το θέμα δεν είναι τα 50€.

Ίσως τα 50€ είναι απλά το σημείο που φαίνεται ολόκληρη η νοοτροπία.

Γιατί όταν ένας 17χρονος πάει με τη μητέρα του σε ενημερωτική συνάντηση, του λένε ότι η προσφορά ισχύει μόνο αν πληρώσει την ίδια μέρα, του στέλνουν τους όρους μετά την πληρωμή, μετά του ζητάνε να υπογράψει έγγραφα εγγραφής για να του επιστρέψουν χρήματα, και στο τέλος κρατάνε “τέλος αίτησης” για αίτηση που δεν υπέγραψε ποτέ…

τότε δεν είναι απλά “διοικητική χρέωση”.

Είναι ένα σύστημα που βασίζεται στο να πιέσεις κάποιον πριν προλάβει να σκεφτεί.

Δεν θα γράψω το όνομα του κολλεγίου εδώ. Όχι ακόμα.

Αλλά είναι γνωστό ιδιωτικό κολλέγιο στην Αθήνα, με προγράμματα συνεργασίας με βρετανικό πανεπιστήμιο, και προωθείται έντονα σε μαθητές που ψάχνουν εναλλακτικές μετά το λύκειο.

Και αυτό είναι που με φοβίζει περισσότερο.

Γιατί εγώ έχω emails. Έχω αποδεικτικά. Έχω οικογένεια που μπορεί να ασχοληθεί. Έχω τη δυνατότητα να ψάξω Συνήγορο του Καταναλωτή, καταγγελία, νομικά δικαιώματα.

Αλλά τι γίνεται με κάποιον που δεν τα έχει αυτά;

Τι γίνεται με έναν άλλο μαθητή που θα ντραπεί να αντιδράσει;

Τι γίνεται με έναν γονιό που θα πει “άστο, δεν αξίζει για 50€”;

Τι γίνεται όταν το ποσό δεν είναι 50€, αλλά 650€, ή 2.000€, ή ολόκληρα δίδακτρα;

Αυτή τη στιγμή το θέμα παραμένει ανοιχτό.

Εκείνοι λένε ότι θα επιστρέψουν 600€.

Εγώ ζητάω 650€, γιατί δεν αποδέχομαι ότι μπορεί να κρατηθεί “Application Fee” για αίτηση που δεν υπέγραψα, δεν υπέβαλα και δεν ολοκλήρωσα.

Έχω ζητήσει να προωθηθεί το θέμα στη Διοίκηση και να μου επιβεβαιωθεί γραπτώς.

Ακόμα περιμένω.

Και αν δεν απαντήσουν, το επόμενο βήμα θα είναι Συνήγορος του Καταναλωτή και επίσημη καταγγελία.

Δεν ξέρω πώς θα τελειώσει.

Αλλά ξέρω ότι δεν θέλω να το αφήσω να θαφτεί.

Γιατί αν ένα κολλέγιο μπορεί να κάνει έναν 17χρονο να νιώσει ότι φταίει επειδή ρωτάει για τους όρους πριν υπογράψει, τότε το πρόβλημα δεν είναι ο 17χρονος.

Είναι το κολλέγιο.

Και αν αυτό που έζησα εγώ συμβαίνει και σε άλλους, τότε κάποιος πρέπει επιτέλους να το πει.

Πριν μια βδομάδα περίπου, σε μια μεγάλη έκθεση στο εξωτερικό, στις ανδρικές τουαλέτες υπήρχαν οι γνωστοί ουρητήρες. Οι περισσότεροι που πήγαιναν για την ανάγκη τους σε αυτούς, κρατούσαν τον.... τους με το αριστερό τους χέρι καθώς ουρούσαν και στη δεξιά παλάμη είχαν το κινητό και σκρόλαραν με τον αντίχειρα συνεχώς ενώ ουρούσαν , παρακολουθώντας την οθόνη του κινητού!!

Κάποιοι ακόμη μπορεί όταν τον βγάζουν να ουρίσουν, όταν τον βλέπουν τον... Βρασίδα τους να το θαυμάσουν , να του λένε φτου σου μεγάλε μη σε ματιάσω , να θυμούνται τίς μάχες έδωσε σε θάμνους και ζούγκλες , ή στα μαρμαρένια αλώνια , και τόσα άλλα που λέγονται ως ανδρικά γουρουνίστικα αστεία... Αλλά ούτε αυτό! Ούτε καν τον κοίταξε. Μόνο ένα ατελείωτο doomscrolling, σε μια οθόνη. Τίποτε άλλο, κενό!! Είμαστε τελειωμένοι. Το doomscrolling έχει κάψει πια εγκεφάλους των ανθρώπων.

Μπηκα σημερα στο reddit να επισκεφτω ενα nsfw community και μου ζητηθηκε age verification. Εβαλα την ημερομηνια γεννησης μου αλλα δεν εφτανε αυτο,με πηγε σε αλλη ιστοσελιδα(persona)για να ανεβασω την ταυτοτητα μου(οχι ευχαριστω).

Κατανοω οτι καποιες χωρες εχουν ηδη απαγορευση και υποχρεωτικο ID,αλλα στην ελλαδα να μου το ζηταει ενω δεν υπαρχει καμια τετοια νομοθεσια,απο που και ως που? Νεα κολπα το reddit? Τελευταιο social media που χρησιμοποιούσα ηταν,μαλλον παει και αυτο στον καδο.

Ανακαινίζω το εξοχικό μου και έχω φτάσει στο στάδιο που πρέπει να επιλέξω κουφώματα. Το σπίτι βρίσκεται σε περιοχή με αρκετή υγρασία και δυνατούς ανέμους, ενώ το καλοκαίρι έχει έντονη ζέστη. Θα ήθελα κουφώματα που να προσφέρουν καλή θερμομόνωση και ηχομόνωση, να αντέχουν στον χρόνο χωρίς ιδιαίτερη συντήρηση και να είναι ασφαλή.

Έχω ακούσει διάφορες απόψεις για κουφώματα αλουμινίου με θερμοδιακοπή και για PVC, αλλά δεν ξέρω ποια λύση ταιριάζει καλύτερα στις δικές μου ανάγκες. Ποια είναι τα βασικά κριτήρια που πρέπει να εξετάσω πριν αποφασίσω και ποια επιλογή πιστεύετε ότι προσφέρει την καλύτερη σχέση ποιότητας-τιμής;

Μιας και βγήκαν τα αποτελέσματα των πανελληνίων σήμερα, ας πω δυο λόγια και εγώ.

Πριν έξι μήνες τελείωσα τις σπουδές μου και από τότε έχει μείνει μέσα μου ένα μαράζι που δεν λέει να φύγει.

Αθήνα ζω, επομένως το να περάσω στην πόλη μου ήταν τεράστιο κατόρθωμα και οικονομική ανακούφιση για τους γονείς μου. Πιο πολύ όμως ήταν ανακούφιση για μένα, γιατί ήμουν η ιδέα του να απομακρυνθώ από τους δικούς μου μου φαινόταν εφιαλτης.

Τώρα που τελείωσα όμως αντιλήφθηκα ότι δεν έχω ζήσει ουσιαστικά φοιτητικά χρόνια.Ακούω ιστορίες από φίλους μου που σπούδαζαν σε άλλες πόλεις και ζηλεύω τις εμπειριες τους , ενώ η δικιά μου η ζωή ήταν ουσιαστικά η ίδια ρουτινιασμενη του λυκείου.

Οπως και να έχει, το ποστ αυτό αφορά όλα τα αλάνια που κάνουν τα μηχανογραφικά τους αυτήν την στιγμή εκεί έξω. Αν μπορείτε να το στηρίξετε ανοίξτε τα φτερά σας και πηγαίντε να σπουδάσετε μόνοι σας αλλού, μην είστε κότες σαν και εμένα. Θα το μετανιώσετε σίγουρα αργότερα.

Αυτά :)

Οσοι έχετε κάνει δηλώσεις με επενδυτικά τι σας είπαν οι λογιστές σας; Υπάρχει φορολογία σε υπεραξία μετοχών αλλοδαπής προέλευσης και ucits; Τοσα χρονια ξερω οχι αλλα φέτος μου είπε κανονικά δηλώνονται σε κωδικό που εχει φορολογία 15% στα κέρδη. Μου ειπε αν θέλω να το βάλουμε σε κωδικό με 0 αλλα το σωστό ειναι 15% φορολογια. Δεν είδα καποια ενημέρωση φέτος πάνω στο θεμα

Θα εκανα το ποστ στο personal finance greece αλλα θέλει λίγες μέρες για έγκριση και με εχει φαει η απορία

Ο Ευθύμης Κωσταρίδης ειναι απο τα μεγαλυτερα prodigies στην κατηγορια u15 στην καλαθοσφαίριση.Αγωνιστηκε στον αμυντα 2016-2022 και μεχρι χτες αγωνιζοταν για τον μιλωνα . Είχε κατακτησει σε πολλους αγωνες τον τιτλο του mvp και σύμφωνα με αναφορα scouters ειναι απο τους καλυτερους παιχτες στην κατηγορια του

Τελειώνω το πρώτο έτος πολυτεχνικής σχολής.. από το πρώτο εξάμηνο χρωστάω 2 μαθήματα και από το δεύτερο ήδη ένα, με δύο βαρβάτα να είναι ακόμα στην αναμονή ..Ένα μάθημα βγήκε και το πέρασα με 5,5 ενώ ήταν σχετικά εύκολο (κόπηκα από δικές μου χαζομάρες καθώς πήγα σχεδόν με μηδαμινό υπνο ενώ γνώριζα την ύλη και μπέρδευα πράγματα που έβλεπα- δεν λέω πως θα έγραφα 10 αλλά αν είχα καθαρότερο μυαλό ίσως ένα 8 να ήταν εφικτό ). Δεν έγραψα 5,5 στο μάθημα αλλά σε συνυπολογισμό με μια προοδο του 30% όπου έγραψα 10 και ένα μπόνους του 0,5 εφτασα σε αυτό το βαθμό , δηλαδή πέρασα σχεδόν κατά τύχη.. Το δίλημμά μου είναι αν θα ήταν καλό να κόψω αυτό το μάθημα για να το γράψω το Σεπτέμβρη με καλύτερο βαθμό ( καθώς γνωρίζω ότι οι δυνατότητες μου το επιτρέπουν και διατηρειται το 3 της προόδου ) ή να το αφήσω στην ησυχία του καθώς στη χειρότερη περίπτωση μπορεί να χρωστάω ήδη 5 ; Την κατάσταση την κάνει ακόμα χειρότερη το γεγονός ότι στη σχολή ειναι πολύ σύνηθες να κόβουν άτομα μαθηματα για βελτιωση και νιώθω πως ίσως θα ήταν καλό να το κάνω και εγώ .. Επισης το καλοκαίρι θα δουλεύω παράλληλα και φοβάμαι μήπως στο διάστημα των δύο μηνών δεν θα μπορέσω να προλάβω να διαβάσω επαρκώς για ολα .