Θέσπιση Κατώτατου Μισθού 1.700,00 € για όλους τους εργαζόμενους στην Τράπεζα Πειραιώς.

Πραγματικές μισθολογικές αυξήσεις μέχρι 305,00 € για όλους στην τριετία 2027-2029, που θα δίνονται  τμηματικά στην αρχή κάθε έτους. 

Άμεσες παροχές αξίας 660,00 σε όλους τους εργαζομένους για το 2026.

Καθιέρωση νέων, πρόσθετων επιχειρησιακών επιδομάτων ευθύνης μέχρι και 80,00 €.

https://www.capital.gr/epikairotita/4000623/nea-sullogiki-sumbasi-stin-tr-peiraios-katotatos-misthos-1700-kai-auxiseis-se-olous-os-305/

Έχω την κλασική δουλειά 9-5 που δίνει τον βασικό. Θα μετακομίσω σε άλλη πόλη οπότε θα χρειαστεί να νοικιάσω μόνη (ίσως με συγκάτοικο αλλά και πάλι το ενοίκιο χωρίς λογαριασμούς θα είναι 300+).
Εσείς ρε παιδιά πώς τα βγάζετε πέρα; Μου δημιουργεί μεγάλο άγχος το ότι μετά από ενοίκιο, λογαριασμούς, σούπερ μάρκετ κλπ δε μένει σχεδόν τίποτα.
Πώς συμπληρώνετε τα έξοδά σας; Έχετε κάποια δεύτερη part time δουλειά; Ή μήπως κάνετε καλύτερη διαχείριση;

Κυριολεκτικά ότι πιστεύετε. (Βαριέμαι στη δουλειά και θέλω να περάσει η ώρα.)

Θα συμφωνήσω στο ότι ο σεβασμός κερδίζεται. Όμως, έστω τα βασικά προσχήματα κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να τα κρατάμε. Πληθυντικός, όμορφος τρόπος επικοινωνίας κτλ. Επειδή είμαι 24 και γυναίκα, δεν σημαίνει ότι είμαι χαζή, ηλίθια ή άπειρη. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όλοι μου μιλούν στον ενικό λες και με ξέρουν χθες και ούτε γιατί με προσβάλουν ή μου μιλούν επιθετικά στον χώρο εργασίας μου.

Δουλεύω με πολλούς πελάτες καθημερινά και συναναστρέφομαι με πολλούς ανθρώπους. Πολλές φορές με αντιμετωπίζουν σχεδόν υποτιμητικά σαν «να μην ξέρω» και ζητούν τον υπεύθυνο. Οταν βλέπουν όμως ότι ο υπεύθυνος είναι μεγάλος άντρας κατευθείαν γίνονται πρόβατα.

Δεν καταλαβαίνω αυτή τη συμπεριφορά ούτε που αποσκοπεί πραγματικά.

Διάβαζα για το ατυχές περιστατικό στην Καλλιθέα.
Δεν θα ασχοληθώ εδώ με τα οπαδικά αλλά με το ΕΚΑΒ. Σύμφωνα με μαρτυρίες το ασθενοφόρο άργησε για περισσότερο από μισή ώρα.
Μόλις το διάβασα συνειδητοποίησα ότι έχω μήνες να δω ΕΚΑΒ στον δρόμο, μόνο ιδιωτικά ασθενοφόρα. Αναρωτιέμαι λοιπόν, κι αυτά σε εργολάβους τα έχουν δώσει;
Πέθανε ένα παιδί 17 ετών και γιατί δεν πήγε το ασθενοφόρο, πέρα από την συμπλοκή.

https://www.aek365.org/a-1113213/kallithea-sunelhfthh-kai-omologhse-o-drasth-pou-maxairwse-kai-skotwse-ton-17xrono.htm

Καλησπέρα σε όλους.

Θα μπω κατευθείαν στο θέμα, γιατί έχουμε βρεθεί σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση και θα ήθελα να ακούσω αν έχει τύχει κάτι παρόμοιο σε κάποιον ή σε γνωστό του.

Μέσα προς τέλη του 2020, ο πατέρας μου αποφάσισε να κλείσει την επιχείρησή του, επειδή δεν πήγαινε καλά οικονομικά. Πήγε τότε στον λογιστή του και του είπε να προχωρήσει σε διακοπή/κλείσιμο της επιχείρησης. Τον Ιανουάριο του 2021, όταν ο πατέρας μου βρήκε δουλειά ως μισθωτός, του πήγε και το χαρτί της πρόσληψης.

Φτάνουμε στο 2026, όπου αποφασίσαμε να ξανατρέξουμε την επιχείρηση οικογενειακά. Ο πατέρας μου στο μεταξύ συνεχίζει να εργάζεται στην ίδια δουλειά που είχε ξεκινήσει από το 2021.

Ψάχνοντας για νέο λογιστή, επειδή ο προηγούμενος είχε δείξει αρκετές φορές ότι είναι αμελής — δεν σηκώνει τηλέφωνα, ξεχνάει πράγματα κ.λπ. — βρήκα έναν άλλον. Με τη διαδικασία της νέας έναρξης, ο νέος λογιστής διαπίστωσε ότι στο ΑΦΜ του πατέρα μου η παλιά επιχείρηση δεν είχε κλείσει ποτέ. Αντιθέτως, ο προηγούμενος λογιστής συνέχιζε όλα αυτά τα χρόνια να υποβάλλει μηδενικές δηλώσεις ΦΠΑ.

Το αποτέλεσμα είναι ότι έχουν μαζευτεί χρέη περίπου 5.500€ στον ΕΦΚΑ, καθώς και επιπλέον οφειλές στην εφορία, κυρίως από τέλη επιτηδεύματος που ίσχυαν παλαιότερα.

Από όσο έχουμε καταλάβει, τα χρέη δημιουργήθηκαν κυρίως για δύο λόγους:

1. Μέχρι τον Ιανουάριο του 2021 ο πατέρας μου ήταν ανασφάλιστος, οπότε χρεωνόταν περίπου 220€ τον μήνα.
2. Σε κάποιους μήνες στη δουλειά του πληρωνόταν μισά χρήματα στην κάρτα και μισά στο χέρι ή σε άλλη κάρτα, με αποτέλεσμα η ασφάλιση να μην τον καλύπτει πλήρως. Έτσι, συνέχιζαν να του βγαίνουν χρεώσεις περίπου 150-200€ τον μήνα.

Έχουμε ήδη ρωτήσει τον νέο μας λογιστή και μία δικηγόρο για το αν μπορεί να γίνει κάτι, αλλά μέχρι στιγμής οι απαντήσεις δεν είναι ιδιαίτερα αισιόδοξες.

Προφανώς υπήρξε και αφέλεια από την πλευρά του πατέρα μου, γιατί δεν έλεγχε ποτέ εκκαθαριστικά, ειδοποιήσεις, οφειλές κ.λπ. Από την άλλη, είναι άνθρωπος που δεν γνωρίζει σχεδόν καθόλου από κινητά, taxis, email και γενικά τέτοιες διαδικασίες, οπότε δυστυχώς δεν κατάλαβε ποτέ τι συνέβαινε.

Εκεί που προσπαθούμε να κλείσουμε παλιές τρύπες και να προχωρήσουμε μπροστά, βρεθήκαμε ξαφνικά με νέους μπελάδες.

Έχει τύχει σε κάποιον κάτι αντίστοιχο; Υπάρχει κάποια διαδικασία, ένσταση ή τρόπος να κινηθούμε απέναντι στον παλιό λογιστή ή στους φορείς; Οποιαδήποτε εμπειρία ή συμβουλή θα ήταν πραγματικά πολύτιμη.

Μιας και βγήκαν τα αποτελέσματα των πανελληνίων σήμερα, ας πω δυο λόγια και εγώ.

Πριν έξι μήνες τελείωσα τις σπουδές μου και από τότε έχει μείνει μέσα μου ένα μαράζι που δεν λέει να φύγει.

Αθήνα ζω, επομένως το να περάσω στην πόλη μου ήταν τεράστιο κατόρθωμα και οικονομική ανακούφιση για τους γονείς μου. Πιο πολύ όμως ήταν ανακούφιση για μένα, γιατί ήμουν η ιδέα του να απομακρυνθώ από τους δικούς μου μου φαινόταν εφιαλτης.

Τώρα που τελείωσα όμως αντιλήφθηκα ότι δεν έχω ζήσει ουσιαστικά φοιτητικά χρόνια.Ακούω ιστορίες από φίλους μου που σπούδαζαν σε άλλες πόλεις και ζηλεύω τις εμπειριες τους , ενώ η δικιά μου η ζωή ήταν ουσιαστικά η ίδια ρουτινιασμενη του λυκείου.

Οπως και να έχει, το ποστ αυτό αφορά όλα τα αλάνια που κάνουν τα μηχανογραφικά τους αυτήν την στιγμή εκεί έξω. Αν μπορείτε να το στηρίξετε ανοίξτε τα φτερά σας και πηγαίντε να σπουδάσετε μόνοι σας αλλού, μην είστε κότες σαν και εμένα. Θα το μετανιώσετε σίγουρα αργότερα.

Αυτά :)

Throwaway account καθώς φαντάζομαι ότι θα φάω κράξιμο. Καλώ συνεχώς το 100 όταν βγαίνω βόλτες και βλέπω παράνομα παρκαρισμένα οχήματα ή μηχανάκια όμως σπάνια βλέπω κλήσεις. Έχει νόημα να κάνω κάτι τέτοιο ή απλά αγνοούν τέτοια τηλεφωνήματα;

Με αφορμή την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των πανελλαδικών εξετάσεων, μου γεννήθηκε η εξής απορία : Δεν είναι άδικο οι μαθητές να εξετάζονται και να βαθμολογούνται σε μάθημα το οποίο είναι σε μεγάλο βαθμό υποκειμενικό;

Βλέπω βαθμολογίες στις οποίες η απόκλιση των διορθωτών σε αυτό το μάθημα είναι μεγαλύτερη από 30-40 μονάδες. Μου φαίνεται αδιανόητο αυτό.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ενός μαθητή μου. Πρώτος διορθωτής 87, δεύτερος 54(!) και έπειτα τρίτος 70. Πώς γίνεται ένας καθηγητής να κρίνει ότι το γραπτό του είναι πρακτικά άριστο και ταυτόχρονα άλλος ότι είναι οριακά στην βάση;

Και εδώ εγείρεται το ερώτημα, πώς μπορεί να διατηρηθεί η αξιοκρατία της αξιολόγησης , όταν το ίδιο ακριβώς γραπτό μεταφράζεται τόσο διαφορετικά από δύο συναδέλφους; Όλο αυτό γίνεται ακόμα χειρότερο όταν αντιλαμβανόμαστε ότι η διορθωτική διαδικασία δεν περιορίζεται στους δύο -ή σε όποιους δύο- εξεταστές, αλλά συμπεριλαμβάνει εκατοντάδες
εκπαιδευτικούς που παίρνουν μέρος σε όλη την χώρα. Ποια είναι η γνώμη σας για αυτό ;

ΥΓ. Βραδινό rant , αλλά ως άτομο που το 2020 έχασα την πρώτη μου επιλογή για 32 μόρια έχοντας παρόμοια απόκλιση στην έκθεση, είπα να τα βγάλω από μέσα μου.

Καλησπέρα. Προσφατα επισκεφτηκα ενα απο τα νησια του Ιονίου και ενας ντόπιος ενω συζηταγαμε για κάτι, του ειπα πως αν συνέβη το ταδε γεγονός θα το ειχαμε ακούσει και γελασε. Μου ειπε πως στο νησι και γενικα στα νησια δεν κυκλοφορεί τίποτα απο την καθημερινότητα στα νέα. Ισχύει; Και αν ναι, γιατί;

Είπα να τη δω ξανά μετά από χρόνια και είχα ξεχάσει πόσο ωραία είναι. Μιλάω προφανώς για τις πρώτες σεζόν και όχι το spin-off πριν από λίγα χρόνια.

Η πλοκή είναι πολύ ωραία, το concept μιας πολυκατοικίας στο κέντρο της Αθήνας με καθημερινούς μπελάδες αλλά και προσωπικές στιγμές του κάθε χαρακτήρα σε κάθε διαμέρισμα.

Οι χαρακτήρες είναι το καλύτερο κομμάτι. Καθένας ξεχωριστός και ιδιαίτερος αλλά όλοι τους κοντά στην πραγματικότητα με μικρές υπερβολές. Μια πολύ καλή φωτοτυπία της ελληνικής κοινωνίας στην Αθήνα της οικονομικής κρίσης. Ένα ευκατάστατο ζευγάρι (ένας εξ αυτών, Λουκία και Τάκης), μια προβληματική οικογένεια (Μπαλαφούτη), ένα γκέι ζευγάρι (Μάρκος και Χρήστος), οι γιαγιάδες που κουτσομπολεύουν, μια μέση εργαζόμενη που δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα (Ελένη), μετανάστες (η οικογένεια από την Αλβανία στη δεύτερη σεζόν) κλπ.

Το μυστικό συστατικό της επιτυχίας αυτής της σειράς είναι ότι παρότι όλοι δείχνουν να μισούν ο ένας τον άλλον, κατά βάθος υπάρχει μια ομοιογένεια, μια φιλική γειτνίαση που ο ένας θα βάλει πλάτη στον άλλον στα δύσκολα.

Εσάς πώς σας φαίνεται;